Voldoening in het gevangeniswezen

Illustratie vormgeving Detentietaal
Afgelopen weekend las ik een artikel in de Volkskrant over de Puttense moordzaak. Het is een indrukwekkend interview met een van de onterecht veroordeelden, Herman du-Bois. Onterecht veroordeeld zijn en zeven jaar in de gevangenis moeten doorbrengen is verschrikkelijk. Maar dat is niet de insteek voor dit blog.

Enkele reis naar huis brengt je thuis

Wat mij vooral opviel in het interview is dat Herman du-Bois aangeeft totaal geen psychologische ondersteuning of andere hulp te hebben ontvangen tijdens en na zijn detentie. Hij werd in zijn cel geplaatst en aan zijn lot overgelaten. Toen hij na zeven jaar werd vrijgesproken en hij weer naar huis mocht, kreeg hij net genoeg geld voor een enkele reis naar huis.

Maar toch verder van huis

Dit haakt precies aan bij het voorbeeld dat ik altijd geef als ik vertel over mijn werk bij Dienst Justitiële Inrichtingen in 2012. Want wat gebeurt er als iemand opgesloten heeft gezeten – terecht of onterecht – en hij (of zij natuurlijk) verstoten is van inkomsten, betaling van vaste lasten en omgang met familieleden? Misschien komt de gedachte bij je op: hij zit niet voor niets opgesloten, dus daar heeft hij geen recht op, het moet niet gemakkelijk zijn. Maar tijdens de detentie lopen zo de schulden op, de band met familieleden (ook eventuele kinderen) verzwakt of misschien is er sprake van een scheiding. Hoe pak je je leven weer op met alleen geld voor een enkele reis naar huis op zak? Én met besmet blazoen. Ook hier geldt weer dat het niet uitmaakt of het je eigen stomme schuld is of niet.

De open armen van oude maten

Als je geen geld hebt om huur te betalen, geen werk kunt vinden omdat ze je vanwege je verleden niet aannemen en je gezinssituatie op ontploffen staat, wie heten je dan wel als eerste welkom? Precies, oude criminele vrienden of nieuwe maten uit je detentietijd. Zij hebben wel werk en geld voor je. Zo begint het van voor af aan. En met deze vicieuze cirkel is de samenleving niet gediend, niet op veiligheid en niet op financiën.

Betrokken in detentie

Gelukkig is er sinds de detentietijd van Herman du-Bois een grote verandering van inzicht. Tijdens en na de gevangenisstraf is er begeleiding om zaken op orde te krijgen. Dit voorkomt dat ex-gedetineerden opnieuw de fout ingaan. Deze benadering van gedetineerden is gestart met het programma Modernisering van het Gevangeniswezen. Bij zo’n modernisering komt een hoop kijken op communicatiegebied: gedetineerden, medewerkers, gemeenten, schuldhulpverleners enzovoort moesten geïnformeerd én betrokken worden bij deze omslag.

 

Aan dit programma werkte ik mee als communicatieadviseur/redacteur in opdracht van Tappan Communicatie. Ik vond het toen al zeer boeiend en stond sterk achter dit programma. Het interview in de Volkskrant bracht de voldoening aan dit project te hebben bijgedragen weer naar boven.

 

En bij het voorbeeld over mijn werk aldaar voeg ik altijd toe: er zijn natuurlijk gedetineerden die niet anders willen en kunnen dan een crimineel leven leiden, de anderen die je wel kunt helpen daar doe je het voor. En dat zijn er echt genoeg.

 

Weet jij meer van de huidige stand van deze ‘motiverende bejegening’ van de gedetineerden? Ik hoor graag wat jij ervan weet en vindt.
Laten we linken, ik ben ook benieuwd wie jij bent
Laat je e-mailadres achter voor meer info
INSTAGRAM
Dank je voor het liken van mijn fb-pagina
Dank je voor het liken van mijn fb-pagina
Volg me op twitter
Visit Us

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *